Przygotować dwie podłużne, wysokie foremki. Wysmarować je masłem albo innym tłuszczem i wysypać otrębami. Pokruszyć drożdże do miseczki, posypać odrobiną cukru i zalać ciepłą wodą, rozmieszać i zostawić, żeby zaczyn urósł. Następnie wlać go do przesianej mąki, dosypać zioła, ziarna i otręby, zanurzyć dłoń i… oddać się odpoczynkowi. Wyrobić ciasto. Dolewać ciągle ciepłej wody, żeby po ściśnięciu tworzyło zwartą masę, ale wciąż pozostawało lekko lejące. Napowietrzyć ciasto, długo je ugniatając. Kiedy osiągnie wymaganą konsystencję, nakryć je ściereczką i zostawić. Ono, podobnie jak wy, wymaga spokoju. Nie chce głośnych rozmów, trzaskania drzwiami i przeciągów. (Jeden z moich kucharzy, niejaki Długi, na kacu nabawił się zapalenia płuc). W międzyczasie nastawić piekarnik na taką temperaturę, jaką mu fabryka dała. Kiedy ciasto urośnie, łagodnie przelać je do foremek. Niech tam jeszcze rośnie, przykryte ściereczką, przez 15 minut. Potem włożyć je do piekarnika, ustawiając temperaturę na 200˚C. Piec chleb, aż skórka na wierzchu nabierze złotej barwy (około 1½ godziny). Wyjąć z foremek i zostawić do przestygnięcia na kratce.
Smakuje cudownie, gdy jest jeszcze ciepły, z samym masłem, i pozwala zapomnieć, jaką wielką krzywdę Jej zrobiliście.
Przepis pochodzi z książki Zapraszam do stołu. Kuchnia Jerzego Knappe (Wydawnictwo Literackie, Kraków 2011).