Z jednej strony oszczędna, racjonalna kuchnia Wielkopolski, z silnymi akcentami zapomnianych trochę Bambrów, a po drugiej kresowa ze swoją barwnością i skłonnością do ucztowania.

U jednej babci, Heleny, były ziemniaki, kapusta, pieczone mięsa w ciemnym sosie, ale też gzik i lniany olej. Na deser bezbłędny placek drożdżowy placek ze śliwkami i kruszonką. Bez zbędnej celebry, ale solidnie, pożywnie. Posiłek zjedzony sprawnie, tak by natychmiast można było doprowadzić kuchnię i jadalnię do idealnego porządku.

U Anastazji całkiem inaczej. Ogrom zapachów, bogactwo przypraw, czerpanie pełnymi garściami z wielokulturowości Kresów. Pełne bakali, hedonistyczne desery, dużo ryb, a nie tylko mięso. Celebrowanie każdej okazji i ucztowanie bez poczucia upływającego czasu.

Przez wiele lat te różnice kulinarne wydawały mi się oczywiste. Dopiero jako dorosła osoba zaczęłam patrzeć na nie przez pryzmat dziejów mojej rodziny, czytać z potraw jej historię. Kuchnia Ukraińców, Niemców, Wielkopolan, Żydów, Polaków i wszelakich wędrowców wymieszała się w moich kulinarnych genach. Teraz inaczej smakuje kakao w filiżankach, prezencie ślubnym babci Heleny, albo gulasz z żeliwnego garnka, który razem z babcią i jej trzema córkami przyjechał ze Stanisławowa do Wrocławia.

Spojrzeliście kiedyś na tradycyjne, domowe potrawy, odczytując w nich historię rodziny? Zachęcam do tego. Jak już nie raz pisałam, jestem przekonana, że kuchnia i gotowanie są w swej pierwotności czymś, co pomogą budować więzi, lepiej się rozumieć. Doskonała kolacja staje się tłem dla ważnych i nieważnych rozmów. Szukajcie więc takich rodzinnych historii. Nagle się okaże, że pra-wujek przywiózł jakieś danie z zawieruchy wojennej, a ciocia podpatrywała sztukę kulinarną u sąsiadów Żydów. Póki nie jest za późno i można popytać albo sięgnąć do poplamionych smakami, zapisanych gęsto zeszytów. Korzenie są nam potrzebne; pokazują, skąd jesteśmy; tłumaczą zachowania bliskich i nasze własne. Możemy akceptować to, w jakiej kulturze stołu wyrośliśmy, możemy się przeciw niej buntować. Ale dobrze, żebyśmy ją znali, potrafili wybrać to, co uznamy za swoje i przekażemy dalej.

Proszę was, odpytajcie starszych z waszych bliskich o jakieś danie z historią w rodzinie i wrzućcie je na komentarze (na fb lub w Zwierciadle). Po dyskusji wybierzemy najlepsze „danie z przeszłości”

Dla mnie takim daniem są gołąbki z pszenicy i grzybów, które kiedyś gościły tylko podczas Wigilii.